می بینی حال این روزهای ما را در روزی که هودجی از نور سراسر عالم را به یمن میلاد تو منور کرده است؟ می بینی اجرای احکام ناعادلانه را برای پاک ترین فرزندان این دیار که ادعای حکومت عدلش گوش دنیا را کر کرده است و شهوت قدرتشان، چشمان آنان را کور و شعله های ستمشان جسم و جان مردمانش را می سوزاند؟ می بینی بازگرداندن نرگس مادر را به زندان در تاریخی که در تقویم، روز وداع توست با جهان ملوث به ستم آدمیان و بازگشت مهسای همسر به زندان در آستانه ولادتت و استمرار ستم به نسرین مادر و بهاره همسر و دیگر زنان و مادر

نیم‌نگاهی به کابینه دولت نهم و دهم و برشمردن نیروهای نظامی و بخصوص سپاه پاسداران در این کابینه‌ها، رشد سریع و سرطان‌وار میلیتاریسم را نشان می‌دهد. وزارت‌خانه‌های کشور و فرهنگ و علوم و ... و این اخری هم نفت. باید بپذیریم این نوع میلیتاریسم مطلق بر کشوری چون ایران سیطره پیدا نمی‌کرد، مگر با مدد جستن از میلیتاریسم فرهنگی.

احمد ربانی رفتگر بیرجندی کیف یک میلیارد تومانی را پیدا کرد و به صاحب اش برگرداند. به همین راحتی. راستی فکرش را بکنید و وقتی دارید فکر می کنید یادتان بیاید که حقوق ماهانه احمد آقا پانصدهزار تومان است. اهمیت اش را بیشتر وقتی درک می کنیم که یادمان بیاید کسانی با حقوق های میلیونی، هزاران میلیارد را که مال خودشان نبود به راحتی آب خوردن برداشتند و رفتند.

آنچه آمد با تکیه به داده‌های اطلاعاتی سال ۱۳۸۲ بود و شرایط امروز ایران قطعا وضعیت بسیار وخیم تری نسبت به گذشته دارد، وبايد توجه و تاكيد داشت كه احياي «سرمايه اجتماعي» بايد با برنامه و بابرداشتن گام هاي كوچك آغاز شود. گام هايي كه دامن زدن به اعتماد سازی در همه ابعاد، همكاري جمعي و كار تيمي، احترام به قانون و قواعد بازي، تقويت تحمل ديگران و نيز پايبندي به اصل عدالت و برابري از الزامات پيمودن راه انباشت «سرمايه اجتماعي» است، و طبعا انجام این امر نیاز به نگاه و نگرش تازه‌ای درحاکمیت موجود دارد.